ترانه

گریه هام از سر ناباوریه ، یه فرشته اومده از آسمون

یکی که دور ِ ولی کنارمه ، دل و راهی می کنه به کهکشون

بزار ابرا ببارن که تشنگی ، گلای باغچه رو بی جون می کنه

عوضش گلای سیراب دلت و، واسه ی همیشه مهمون می کنه

بوی موهات مث پیچ و تابشه ، منو می بره به سمت ساحلت

جایی که نرم و لطیف ماسه ها ، می شینم ذل می زنم مقابلت

به طلوع جاده ها فکر می کنم ، دنیا جای رفتن ِ رها شدن

باید از اول دیدن بدونی ، می رسه آخر خط جدا شدن

 

12/9/93

/ 0 نظر / 8 بازدید